Kielce zapomniane

Dzieje, wspomnienia, fotografie, czyli dawne Kielce

Moderatorzy: Autor, sueno, Daniel, Sirek1

Awatar użytkownika
Tomasso
Ranga: Kierownik budowy ;)
Posty: 589
Rejestracja: 13 kwietnia 2006, o 17:47
Lokalizacja: Kielce - Sieje
Kontakt:

Post autor: Tomasso » 29 stycznia 2009, o 09:36

Zgadza się, ale ta co opisuję była drugą prochownią, pewnie na potrzeby kamieniołomu Wietrznia i tego pod Telegrafem.
Dla "psiaków" wystarczyła ta stara przy Bema. Na tej fotce już jej nie ma, są za to bloki.
Obrazek

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 1 lutego 2009, o 21:08

Zazdroszczę innym miastom środowisk, które potrafią walczyć o takie rzeczy...:

Obrazek
  • Polska szkoła neonu błyszczy

    "Gdy zapada wieczór, miasto jest ze światła" - śpiewali w 1978 r. pionierzy elektronicznej muzyki, niemiecki kwartet Kraftwerk, w utworze "Neon Lights". Dziś fascynacja neonami wróciła, choć one same znikają. Właśnie ukazał się album dokumentujący historię najważniejszych neonów warszawskich - czytamy w DZIENNIKU.
    Obrazek
    Za ten powrót odpowiedzialni są głównie internauci i artyści. Pierwsi na coraz liczniejszych forach utrwalają to, co z nich jeszcze zostało, drudzy czynią z nich tworzywo swoich działań, chcą ocalić od zniszczenia może najcenniejszy dorobek powojennego polskiego designu. Polskie neony z lat 60. i 70. były po prostu świetnie zaprojektowane, stanowiły kwintesencję awangardy, nowoczesności, artystycznej rzetelności. A przez swoją absurdalność (reklamowały zwykle przedmioty czy usługi, które i tak były niedostępne) zachowały niewinność. Dzięki temu w trwającej dyskusji nad celowością ochrony powojennego polskiego modernizmu mają dużą grupę zwolenników.

    Świecące rzeźby

    Kilka lat temu Grzegorz Piątek i Magdalena Piwowar, jeszcze jako studenci architektury, wymyślili warszawskie Muzeum Neonów. Oni pierwsi dali sygnał, że neony trzeba chronić. "Nie chodziło o tęsknotę za PRL-em, tylko o fascynację formą. Książek z tamtego okresu nie palimy, filmów nie wyrzucamy, obrazów nie rąbiemy na opał. A budynki i neony niszczymy. Bo to nie są bezinteresowne dzieła sztuki. Mają funkcję użytkową, a więc podlegają zmianom wraz z modernizacją miasta. A przecież powstawały w warunkach nierynkowych, właśnie jako dzieła sztuki" - tłumaczy Piątek i przekonuje, że można mówić o polskiej szkole neonu, tak samo jak polskiej szkole plakatu czy filmu.

    Piramida z kolorowych świetlówek odzyskanych z burzonych lub remontowanych budynków miała stanąć przy skrzyżowaniu Brackiej i Chmielnej. Wszystko pozostało w sferze planów, ale wówczas narodziło się zainteresowanie świetlnymi znakami. Wkrótce potem artystka Paulina Ołowska odnowiła podupadły neon "Siatkarka" na placu Konstytucji w Warszawie zaprojektowany w 1960 r. przez Jana Mucharskiego. Dziś odnowiona siatkarka, umięśniona sportsmenka, wybija się do skoku, wyrzuca piłkę, która spada w kilkunastu sekwencjach wzdłuż narożnika budynku. Nie brakuje żadnej jarzeniówki. Neon jest dyskretny, a przecież 20 - 30 lat temu przyciągał wzrok wśród ciemności Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, sztandarowego dzieła socrealistycznej urbanistyki. "Ołowska ma dar odkrywania piękna tam, gdzie jest ono przeoczone" - mówi Marcel Andino Velez z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

    To właśnie MSN zadeklarowało chęć stworzenia muzeum neonów. "Zajmujemy się nie tylko sztukami plastycznymi, ale także artefaktami nowoczesności" - tłumaczy Velez. "Neony były projektowane przez profesjonalistów, możemy się nimi szczycić. Na pewno w gmachu muzeum znajdzie się miejsce na kolekcję najlepszych, a pierwszy, który mamy, <Skarpa>, to przykład, jak neon może stać się obiektem artystycznym naładowanym historią i emocjami. Wygląda, jak minimalistyczna rzeźba z lat 70., jest to więc równie cenny nabytek co dzieła artystów."

    Odnowiona "Skarpa" podpiera ścianę MSN jako zalążek kolekcji, a na zewnątrz budynku świeci miłym światłem prosty napis "Muzeum". Po sukcesie "Siatkarki" muzeum właśnie u Ołowskiej zamówiło projekt neonowego logo dla swojej tymczasowej siedziby. Gdy w różnych punktach miasta rozgrywały się kolejne epizody neonowej epopei, np. na Teatrze Rozmaitości odpalono napis "Teatr", a ambasador Luksemburga odratował neon "Ambasador" ze słynnej restauracji w Alejach Ujazdowskich, po Warszawie krążyła z aparatem polska artystka-fotograf mieszkająca w Londynie, Ilona Karwińska, chociaż nikt o tym wtedy nie wiedział.

    Porzucone litery "Berlina"

    Karwińska mieszka od kilkunastu lat w Londynie, tam skończyła studia artystyczne. Trzy lata temu, w ciemne grudniowe popołudnie przejeżdżała samochodem z przyjaciółmi przez Warszawę. Jej znajomy zwrócił uwagę na neon "Dancing" z jego niespotykanym krojem pisma. To była chwila olśnienia, za którą poszły kolejne przyjazdy do Warszawy i tramwajowe poszukiwania z ciężkim, szerokokątnym aparatem. Ilonie spodobał się neon "Berlin", lecz gdy przyjechała następnym razem, już go nie zastała. Wtedy uświadomiła sobie, że te unikaty przy remoncie lub wyburzaniu budynków lądują w śmietnikach. Znalazła porzucone litery "Berlina", odnowiła je w firmie Reklama, tej samej, która w 1974 r. wykonała napis. Od tego czasu zrobiła około 300 zdjęć warszawskich neonów, pokazała je na wystawie w Londynie, potem w warszawskim Pałacu Kultury i Nauki, a teraz wydała album "Warszawa. Polski Neon".

    Dlaczego akurat polskie neony? "Zwróciły moją uwagę oryginalnym wzornictwem, kolorem i wyróżniającymi się czcionkami" - wspomina Karwińska. David, grafik, londyński przyjaciel Karwińskiej, dodaje: "Z artystycznego punktu widzenia polskie neony są po prostu niesamowite. Wiele powstało z ręcznie zaprojektowanych fontów, niespotykanych na Zachodzie."

    Neonową jarzeniówkę stworzył na początku XX w. francuski wynalazca Georges Claude, a w 1923 r. sprzedał pierwsze dwa znaki świetlne firmie z Los Angeles. Natychmiast ściągnęły na siebie uwagę. Ich światło, nazwane płynnym ogniem, widoczne nawet za dnia, było atrakcyjną formą reklamy zewnętrznej. Ale neonowy biznes zaskoczył naprawdę dopiero w latach 30., gdy anulowano prohibicję i powstawały drink-bary. W kolejnych dekadach neony zdominowały amerykański pejzaż miejski i podmiejski. Reklamujące bary, restauracje, motele i wreszcie wielki przemysł rozrywkowy, spełniały doskonale swoją funkcję, tworzyły charakter miejsc, ale nie miały wiele wspólnego z twórczością artystyczną.

    W Polsce pojawiły się na większą skalę w szarych, siermiężnych miastach po śmierci Stalina dzięki zaplanowanej akcji "neonizacji". Wdrażanie projektu trwało nawet do trzech lat, władze miast pilnowały, żeby wszystko do siebie pasowało. Neony wprowadziły kolor, radość, obietnicę przyjemności. Co z tego, że rzeczywiście niczego nie reklamowały. W sklepie Kabanos kabanosy pojawiały się rzadko. Napis "Maszyny do szycia" obiecywał psujące się urządzenia, produkt uboczny fabryk broni, "Jubiler" miał w sobie więcej blasku niż całe złoto z półek razem wzięte. Ile osób miało szanse na kolację w restauracji Ambasador? Jaki wybór towarów oferował sklep z wielkim neonem "Instrumenty Muzyczne" czy "Sport"? Te świetlne napisy tworzyły romantyczną atmosferę miasta marzącego o lepszym świecie, socjalistyczną wersję filmu noir.

    Symbol komuny czy magia dzieciństwa

    W internecie powstają kolejne strony i fora o reklamach białostockich, wielkopolskich, łódzkich, internauci zachwycają się formami liter, wyszukują stare pocztówki, fotografują istniejące relikty. Widać kota w butach, ludowe wzory, wdzięcznego łabędzia, dziecięcy wózek, niesamowite zawijasy, zwierzęta, których zredukowane formy przypominają słynne ćmielowskie figurki. "Świetlne reklamy miast zachodu były symbolem niezależności, przedsiębiorczości i dobrobytu. Komunistyczne kraje chciały to nieudolnie naśladować i nie ma co z rozrzewnieniem wspominać symbolów komuny" - pisze jeden z internautów. Ale częściej można przeczytać, że "neony to magia; uczucie, którego doznawałem, patrząc na nie o zmroku w wieku lat czterech czy pięciu, można określić tylko jednym słowem - zachwyt". Albo tak: "Bardzo dobrze pamiętam je z dzieciństwa. Uwielbiałem wtedy wieczorem być w centrum (bo tam było ich najwięcej). Gapiłem się przez szybę tramwaju na świecące w różnych odcieniach neony".

    Na fali tego entuzjazmu Dominik Tokarski ze stowarzyszenia Moje Miasto chce, żeby świetliste formy wróciły do Katowic, zwanych kiedyś Miastem Tysiąca Neonów. Namówił studentów z katowickiej Akademii Sztuk Pięknych, żeby opracowali projekty, chce nimi zainteresować władze miasta. Warszawski Smyk w ramach przyszłej rozbudowy i rewitalizacji ma odzyskać neonowy zawijas i napis CDT, który upiększał elewację tego majstersztyku polskiego funkcjonalizmu, zanim w 1975 r. zniszczył go pożar.

    Agnieszka Rasmus-Zgorzelska
http://www.dziennik.pl/kultura/article2 ... szczy.html
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

Kot
Ranga: Kierownik budowy ;)
Posty: 527
Rejestracja: 7 maja 2007, o 16:26
Lokalizacja: Zagórska-Północ

Post autor: Kot » 10 lutego 2009, o 17:23

Jeszcze w temacie prochowni na KSMie - wybrałem się dziś Zagórską, Cedzyńską i Prostą w kierunku Zagórza na długi spacer i małą eksplorację :-) Popytałem ludzi mieszkających w starych domach przy Prostej czy kojarzą Starą Prochownię. Ci co kojarzą odsyłali mnie dokładnie do tej lokalizacji, którą przedstawił Tomasso na mapie z Google. To jest Cedzyńska 40 i mieszczą się tam obecnie magazyny firmy ZTE Kielce. Porozmawiałem z pracownikami, twierdzą że jeden z magazynów jest przerobiony ze stajni dla koni, wskazują też na stare, drewniane słupy pod elektrykę i to wszystko jeśli chodzi o starocie na tym terenie. Według nich nic więcej się nie zachowało, nawet z międzywojnia. Lokalizacji samej baszty nie są w stanie wskazać. Myślę, że warto byłoby zajrzeć tam porą wiosenną i zbadać dokładnie okręg zaznaczony przez Tomasso, bo przy dzisiejszej aurze (błoto po kostki) to niewiele na własną rękę się dostrzeże.

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 3 marca 2009, o 00:58

Prof. Jan Leszek Adamczyk ma w swoich archiwach nieprzebrane skarby.
Chętnie zgodził się je mi/nam udostępnić :!: :) .
Oto moje odkrycia z pierwszej partii materiałów! Robią wrażenie. To zdjęcia Krajewskiego z albumu z 1885 r. znajdującego się w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie.
Na pierwszy ogień rewelacja - ul. Sienkiewicza - poprzedniczka kamienicy, w której do niedawna mieściła się restauracja Prowansja:
Obrazek

większy format:
Obrazek

i powiększenie domu stojącego w miejscu, gdzie jest dziś DT Katarzyna:
Obrazek

Obrazek

a teraz wchodzimy na górę tejże kamienicy i robimy fotkę teatru. Na parterze obok teatru był niedawno pożar (dziś w tym miejscu jest sklep jubilerski):
Obrazek

Obrazek

Jeszcze nie są zawieszone balustrady balkonów, a zatem zdjęcie musiało zostać zrobione ok. 1877 r., kiedy wybudowano teatr:
Obrazek

Obrazek

A na drugim piętrze piękne rzeźby postaci kobiecych (muz?):
Obrazek

Obrazek

Za teatrem widok w stronę ulic Małej i Dużej. Dla mających problemy podpowiedź: za pierwszą parterową kamienicą ulica Mała, między drugą a trzecią parterową kamienicą ulica Duża. Dalej widać m.in. kamienicę, w której obecnie jest MultiBank i kamienicę, w której jest PKO SA:
Obrazek

Obrazek

Zbliżenie na dopiero co wybudowany dworzec kolejowy (u góry na gzymsach widać daty 1883 i 1884):
Obrazek

Obrazek

i zbliżenie szacownych kielczan:
Obrazek

Obrazek
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

suchy
Posty: 170
Rejestracja: 6 stycznia 2009, o 22:51
Lokalizacja: Kielce/Baranówek

Post autor: suchy » 3 marca 2009, o 12:26

Kozackie foty!!!!

Awatar użytkownika
ice
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 5740
Rejestracja: 15 maja 2006, o 09:24
Lokalizacja: Kielce

Post autor: ice » 3 marca 2009, o 12:31

Fajna ta pierwsza kamienica.
Taka nie kielecka.

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 3 marca 2009, o 13:50

Obiecnie sa w Kielcach dwie kamienice z mansardami:
przy Żeromskiego (fotka cm-a):

Obrazek

i Karczówkowwskiej:

Obrazek

Obrazek
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

Awatar użytkownika
Sz.J.
Ranga: Inspektor nadzoru ;)
Posty: 1113
Rejestracja: 22 września 2005, o 18:14
Lokalizacja: Kielce

Post autor: Sz.J. » 3 marca 2009, o 22:11

Nie dowierzam :shock: Super fotki dałeś :!:

Awatar użytkownika
cm
Ranga: Inspektor nadzoru ;)
Posty: 1665
Rejestracja: 19 stycznia 2007, o 14:22
Lokalizacja: Sienkiewicza - centrum świata ;-)

Post autor: cm » 3 marca 2009, o 22:27

No, fotki - przyznam - pierwsza klasa, żadnej dotąd nie widziałem. A myślałem, że już wszystkie możliwe zdjęcia Kielc "wypłynęły". Czy one były już gdziekolwiek publikowane? Kto wie, co ludzie jeszcze mają...?

Awatar użytkownika
MeehoweCK
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3317
Rejestracja: 25 września 2005, o 17:41
Lokalizacja: Warszawa / Kielce
Kontakt:

Post autor: MeehoweCK » 3 marca 2009, o 23:06

Profesor to mój wykładowca :) Bardzo ciekawie opowiada różne rzeczy...
Ambicja to coś co prowadzi ludzkość do postępu, a ludzi do depresji

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 3 marca 2009, o 23:49

cm pisze:No, fotki - przyznam - pierwsza klasa, żadnej dotąd nie widziałem. A myślałem, że już wszystkie możliwe zdjęcia Kielc "wypłynęły". Czy one były już gdziekolwiek publikowane? Kto wie, co ludzie jeszcze mają...?
Okazuje się, że niepublikowanych rzeczy jest jeszcze mnóstwo... Świetna sprawa. Będę sukcesywnie wklejał następne :)
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 4 marca 2009, o 23:45

Cmentarz żydowski - 1915 (ze zbiorów PAN):
Obrazek

Obrazek

I z albumu Krajewskiego (czyli przed 1885 r.) park miejski:
Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

suchy
Posty: 170
Rejestracja: 6 stycznia 2009, o 22:51
Lokalizacja: Kielce/Baranówek

Post autor: suchy » 5 marca 2009, o 07:51

O kurka, nie mogę pierwszy raz dopasować gdzie zostały zrobione zdjęcia w parku :shock:

Awatar użytkownika
RZ
Ranga: Dyrektor budowy ;)
Posty: 3623
Rejestracja: 29 marca 2006, o 20:48

Post autor: RZ » 5 marca 2009, o 08:02

W pierszym jest odniesienie - w lewym górnym rogu widać pałac biskupi. Drugie - ciężko stwierdzić cokolwiek :)
Ale drzewo (lipa chyba) ładnie ogrodzone płotkiem :)
Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość (Michał Anioł)

Awatar użytkownika
cm
Ranga: Inspektor nadzoru ;)
Posty: 1665
Rejestracja: 19 stycznia 2007, o 14:22
Lokalizacja: Sienkiewicza - centrum świata ;-)

Post autor: cm » 7 marca 2009, o 09:56

RZ pisze:Obrazek
Czy dobrze mi się wydaje, że to zdjęcie jest zrobione z okolic dzisiejszego stawu?

ODPOWIEDZ