Jak kolega koledze ocenił

Ziemowit Nowak, 14-03-2007
Konkurs na zagospodarowanie budynków powięziennych przy ul. Zamkowej wygrała pracownia architektoniczna, która zatrudnia miejskiego urzędnika. W dodatku jego kolega z tego samego wydziału ratusza zasiadał w komisji konkursowej.
Chodzi o Jacka Nowakowskiego, znanego kieleckiego artystę, ale jednocześnie etatowego pracownika Wydziału Projektów Strukturalnych i Strategii Miasta UMK. Pełni tam funkcję głównego specjalisty. Znalazł dodatkową pracę - zatrudniła go właścicielka pracowni projektowej Regina Kozakiewicz-Opałka do opracowania koncepcji architektonicznej adaptacji obiektów powięziennych przy ul. Zamkowej. Jej pracownia wystartowała w konkursie i wygrała. Podczas odczytywania wyników konkursu Nowakowski został wymieniony jako autor "pomysłu i prowadzący", projekt, a jego żona Dorota Nowakowska - jako współautorka.
Za wygrany konkurs pracownia Kozakiewicz-Opałko otrzymała 15 tys. zł nagrody oraz zaproszenie do negocjacji na opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo-kosztorysowej tej inwestycji.
Co więcej, sędzią referentem w sześcioosobowej komisji konkursowej był Artur Hajdorowicz, na co dzień kolega Nowakowskiego z wydziału projektów strukturalnych.
Prace przyjęte na konkurs były kodowane, komisja nie znała też składów poszczególnych zespołów architektonicznych, poza nazwiskiem osoby kierującej projektem. Komisja z projektami zapoznawała się cały czwartek i piątek do godz. 14, kiedy otwarto koperty i "rozkodowano" autorów, aby ogłosić zwycięzców. Czy można jednak wykluczyć, że przez półtorej doby Nowakowski podpowiedział Hajdorowiczowi, jaki projekt jest "dobry"?
- Takiej sytuacji wykluczyć nie można, ale nie przesadzajmy. Przecież każdy ma swoją etykę - mówi Sławomir Nowiński, dyrektor wydziału realizacji inwestycji i jeden z członków jury.
Zapewnia, że przepisy nie zostały naruszone i że były takie jak w podobnych konkursach robionych w ratuszu. W konkursie nie mogła startować tylko osoba karana lub członek komisji konkursowej. O pracownikach ratusza i ich rodzinach warunki konkursu milczą.
Sam Nowakowski również zaprzecza jakimkolwiek nieetycznym zachowaniom. - Wystartowałem, bo uznałem, że to ciekawe zadanie. Nie rozmawiałem z Arturem Hajdorowiczem na temat naszego projektu i w żaden sposób nie wpływałem na wybór - mówi.
Dodaje, że jeśli dojdzie do dalszych prac, również zamierza współpracować z pracownią Kozakiewicz-Opałko.
Również Hajdorowicz zaprzecza nieetycznym działaniom. - Było dziewięć prac na ostatnim etapie. Oprócz pana Jacka startowali tam i inni moi koledzy. To nie jest duże miasto, architekci się znają. Ostatnio byłem w jury konkursu na rozbudowę Akademii Świętokrzyskiej. Tam też znałem praktycznie wszystkich projektantów. Oczywiście można sobie wyobrazić, że wszyscy moi znajomi przychodzą i opisują, jak wygląda ich projekt, no ale każdego jakaś etyka obowiązuje. Nie byłem zresztą w jury sam - mówi.
Wątpliwości ma natomiast przewodniczący jury, architekt, członek krakowskiego SARP-u, Stanisław Deńko. - Nie wiedziałem, że zaszła taka sytuacja. Zasiadam w różnych konkursach, ale pierwszy raz spotykam się czymś takim. Nie chcę zajmować jednoznacznego stanowiska, bo to jest raczej sprawa dla prawników. Obiecuję, że jak najszybciej skontaktuję się z naszym prawnikiem i poproszę go o opinię - mówi.
Deńko zauważa jeszcze jeden aspekt. - Trzeba się zastanowić, czy człowiek z urzędu ma prawo projektować, będąc również ocenianym przez ten urząd - dodaje.
Co będzie na Zamkowej
Koncepcja zakłada oddzielenie dziedzińca dawnego więzienia od ulicy Zamkowej grubym betonowym murem z otworami i ogromną, zamykaną kratą furtą. Część elewacji od strony ulicy również swoim kształtem przypomina olbrzymią kratę. Dziedziniec wzbogacają detale architektoniczne - prostopadłościany "wyrastające" z posadzki w jednym miejscu, nieco przypominające te z deptaka. A ze ścian okalających dziedziniec wystają na wysokości kilku metrów długie, betonowe pomosty, na których architekci zaproponowali umieszczenie rzeźb.